Ekrem İmamoğlu’nun parti üyelerine gönderdiği ve il başkanlıkları aracılığıyla eş zamanlı okunması planlanan mektubun Karadeniz Ereğli’de yalnızca yirmi kişinin katılımıyla okunması, aslında uzun süredir konuşulan ama açık açık dile getirilmeyen bir gerçeği gözler önüne serdi.

Bir zamanlar yüzlerce kişinin doldurduğu parti binalarında bugün yirmi kişinin toplanması, basit bir organizasyon eksikliği değildir. Bu, örgütün tabanla bağının zayıfladığının açık bir göstergesidir.

Parti üyeleri de bunu gizlemiyor. Sosyal medyada yapılan paylaşımlar, CHP tabanında ciddi bir rahatsızlık olduğunu ortaya koyuyor. Çünkü üyeler şunu çok iyi biliyor: Üyeler varsa parti vardır. Ama üyeler küstürülürse, görmezden gelinirse, siyaset sadece dar kadroların kendi iç sohbetine dönüşür.

Öte yandan siyaset boşluk kabul etmez.

Bugün Zonguldak’ta sahada en çok görünen isimlerden biri, AK Parti Zonguldak Milletvekili Saffet Bozkurt. Asker uğurlamasında var, esnaf ziyaretinde var, mahallede var, köyde var. Adeta arı gibi çalışıyor. Sessiz ama sürekli bir çalışma yürütüyor.

Buna ister propaganda deyin ister siyaset; ama bir gerçek var: Sahada olan kazanır.

Vatandaş ise başka bir gündemin içinde. İnsanlar faturalarını nasıl ödeyeceğini, mutfaktaki yangını nasıl söndüreceğini düşünüyor. Geçim derdi her şeyin önüne geçmiş durumda. Böyle bir ortamda siyasi partilerin kendi iç çekişmelerine gömülmesi, gruplaşmalarla vakit kaybetmesi ya da sürekli birbirlerini ziyaret ederek siyaset yaptığını sanması toplumda karşılık bulmuyor.

Hatta bazı vatandaşlar şu soruyu sormaya başlamış durumda:
CHP’nin gündemi gerçekten halk mı, yoksa sadece Ekrem İmamoğlu mu?

Hiç kuşkusuz birçok kişi İmamoğlu’nun haksız şekilde cezaevinde tutulduğunu düşünüyor ve buna tepki gösteriyor. Ancak siyaset sadece tek bir gündeme sıkıştığında, halkın gerçek sorunları geri planda kalabiliyor. Vatandaşın gözünde siyasetçinin değeri, gündemi ne kadar sahiplenip sahiplenmediğiyle ölçülür.

Bugün sahadaki tablo ise oldukça çarpıcı.

Bir tarafta durmadan çalışan, her yere yetişmeye çalışan bir milletvekili; diğer tarafta ise kendi içinde kavga eden, birbirini ihraç etmeye çalışan, “birlik ve dayanışma” söylemlerinin arkasında birbirine iftira atan bir örgüt görüntüsü.

Eğer siyaset sadece parti içi ziyaretlerle, toplantı fotoğraflarıyla ve birbirini ağırlama seremonileriyle yapılacaksa, bunun halka hiçbir faydası yoktur.

Çünkü vatandaş artık fotoğraf değil, çözüm görmek istiyor.

Ve eğer bu tablo değişmezse, bugün Karadeniz Ereğli’de ve Zonguldak’ta konuşulan o cümle giderek daha fazla dillendirilecektir:

Bugün bir seçim olsa, sahayı boş bırakmayanlar sandığı da kazanır.

Siyasetin en acı ama en gerçek kuralı budur.