3. Lig 1. Grup’ta ilk 4 haftada 8 puan toplayacaksın, ligin en az gol yiyen takımı olacaksın, tam Silivrispor gibi kritik bir maça iki gün kala futbolcuların isyanıyla sarsılacaksın... Neresinden bakarsanız bakın, Karadeniz Ereğli 1980 SK’da tam bir tezatlık abidesi yaşanıyor.

Saha içinde teri son damlasına kadar döken, armanın hakkını verip namağlup zirveye kurulan futbolcular bugün adalet arıyor. Yayımladıkları ortak açıklamayı okurken insanın içi burkuluyor: “Bizler yalnızca futbolcu değil, ailesinin geçimini sağlayan bireyleriz.”

Ne kadar basit, bir o kadar da acı bir gerçek. Bizler tribünde, ekran başında 90 dakika tutku izliyoruz; ama o sahaya çıkan gençler için bu iş aynı zamanda bir ev geçindirme mücadelesi. Peşinat yok, maaş yok, prim yok... Ama istek çok, beklenti tavan! Söz gelince kulüp menfaati denir, ama sıra futbolcunun alın terine gelince verilen sözler “sistematik bir şekilde” unutulur.

Futbolcuların seçtiği protesto yöntemi de bir o kadar manidar ve profesyonelce. “Formayı yere atmayız, maçta yine sonuna kadar savaşırız ama idmana çıkmayız” diyorlar. Yani sahada şehre ve taraftara olan saygılarını koruyor, kulüp binasında ise haklarını arıyorlar.

Şimdi top Ereğli yönetiminde ve bu şehre yön verenlerde. Zirveye ortak olmuş, bu kadar güzel bir hava yakalamış takımı finansal krizlere kurban etmek Ereğli’ye yakışmaz. Bu çocukların hakkını vermek, o idman sahasındaki sessizliği bir an önce bozmak zorundasınız. Aksi halde sahada yenilmeyen bu takım, masa başında kendi kendini mağlup eder.