Laf ola beri gele misali Dünya Gazeteciler Günü idrak edildi.

Dikkat edin; bu günde birbiri ardına mesaj yollayan, gazetelerin baş sayfalarında yer edinen hep siyasiler.

“Fikir özgürlüğü”, “haber alma özgürlüğü”, “soru sorma özgürlüğü”, “düşündüklerini yazabilme özgürlüğü”…

Ulan meğer ne çok özgürlüğümüz varmış.

Saymakla bitmiyormuş.

Bir haber sonrası çakma rumuzlarla gazetecilere hakaretler yağdıranlar bunlar…

Canları acıdığında gazetecileri mahkemelerde süründürmeye çalışanlar bunlar…

Kongrelerinde gazeteci yumruklanır; dillerinin ucuyla “geçmiş olsun, özür dileriz”… demeyi beceremeyenler bunlar…

Haklarında yayınlanan haberlerden sıyrılmanın yolunu, o haber sahiplerini toplumun önünde hedef yapmakta bulanlar bunlar…

Parti tüzüklerinde yerel gazetelerin desteklenmesi gerektiği alenen belirtilmesine rağmen o gazetelerin çalışanlarını düşman gibi görmeye bayılanlar bunlar…

Kendilerini kurtarmak için gazeteciyi gazeteciye kırdırmayı adamlık sayanlar bunlar…

Makam sahibi olmanın ya da sahip olunan makamın korunmasının ilk yolunun kalemşor kiralamaktan geçtiğini savunan bunlar…

Hedeflerine ulaşmak için kendi dünyalarında Çin malı gazeteciler yaratıp köşeleri, haber bloklarını paralarıyla satın alanlar bunlar…

Küçücük cümlelerle eleştirilseler bile eleştiri sahiplerini üç kuruşluk ilan paralarıyla terbiye etmeye çalışanlar bunlar...

Danışma kurulu toplantısı yapıp, sabahın köründeki o toplantıya davet ettikleri gazetecileri, konuşmaları haber yapamasınlar diye salondan çıkartanlar bunlar…

Hangi taşı kaldırsanız altından çıkan bunlar.

Ama neymiş…?

21 Ekim Dünya Gazeteciler Günü’ymüş; bunlar zaten her zaman emekçi gazetecilerin yanlarındaymış.

Bazıları bu kadar da pişkinler vesselam!