“Hain” kelimesini kullanmak ne kadar basitleşti!

***

Örgütçüsü gibi düşünmezsen “CHP haini”…

Vekili gibi düşünmezsen “AKP haini”…

Bakanı gibi düşünmezsen “Vatan haini…”

Birileri gibi düşünmezsen de “Ereğli haini!”

Bitmiyor ki…

***

Mümkün olduğunca sporu ilgilendiren yorumlardan uzak durmaya çalışıyorum; ama gıdıklıyorlar işte.

***

Son günlerin modası da “Recep gibi düşünmezsen Ereğlispor haini!” ifadesi…

İnsan tik oluyor; gençlerin tabiriyle tav oluyor.

***

Şimdi…

Bir konuda anlaşalım.

Bu kentte doğup büyüyen; hatta birilerinin tabiriyle(!) bu kentin ekmeğini yiyen herkes Ereğlisporlu olmak zorunda değil.

Benim gibi niceleri, kapanmış olsa da, Erdemirsporludur.

Hatta Zonguldaksporludur.

Ya da benim -aklıma ilk gelen takımlardan biri olduğu için ifade ediyorum- ZES’li olmam mümkün değil mi?

***

Recep Yılmaz gibi düşünmedikleri için birilerinin “hain” ilan edilmesinden önce -eski adıyla- Karadeniz Ereğli Belediyespor neden değer kaybetti, bunu düşünmek lazım.

Ya da “ihanetten” önce “vefasızlığın” diz boyu olduğu bir kentte yaşadığımız gerçeğiyle yüzleşmemiz…

İhaneti, daha sonra, şu satır aralarında arayabiliriz:

Ereğli zamanında Erdemirspor ile Göztepe’yi birleştirip bu kentin sosyal dokusundaki tatlı rekabeti bitirdiği gün ihanete uğradı da… Çok da eskiye gitmeyelim şimdi.

Ama bugün “hain” arayanlar, bu memlekete yıllarca nice heyecanlar yaşatan Erdemirspor salon sporlarından elini ayağını çektiğinde sus pustular. Dört kişinin ellerini kaldırmasıyla koca bir kent tarihi, Konya’nın bilmem ne üniversitesine isim hakkıyla satılırken ortalarda yoktular.

Hadi yakın tarihe gelelim.

İki binli yılların başında bile, boksta da dahil, birçok branşta şampiyonlar ve milli sporcular yetiştiren Karadeniz Ereğli, çocuklarının geleceği yok edildiği gün ihanete uğradı; kim yazıp çizdi?

Recep’in yönetimine milyonlarca lira toka edilirken bu çocukların geleceği için kaç para harcandı da siz ne ihanetinden bahsediyorsunuz?

“İlle de futbol” denildiği günlerde, “Hiç değilse kız takımını kurtaralım” diye feryat eden bir avuç insanı dinlemedikleri gün asıl ihanete uğramadı mı Ereğli? Neredeydi kalem erbapları?

Bugün Fenerbahçe’nin ve Galatasaray’ın kaptanları Karadeniz Ereğli’nin çocukları; haberi olan kaç kişi var bundan?

Bu gerçek önümüzdeyken, biz Recep’e ihanet mi etmişiz?

Recep’in bir yılda transfere harcadığı parayla Karadeniz Ereğli’nin kızlarını şampiyonlar ligine taşırdı bu kent. Ama erkek futbol varken kız futbolu kim ne yapsın?

***

İhanet mi arıyoruz?

Biz ihaneti, binlerce insanın küçücük bir mutluluk kapısı olduğu için önemsenen Karadeniz Ereğli Belediyespor’u, yıllar boyu, birkaç kişinin reklam ve pohpohlanma aracı yaptığımız gün gördük.

Başkalarını bilmem; “Kulüp halkın olacak, belediye elini çekecek” dendiği gün; “Paramız yok; ama kulübümüz için emeğimizle, alın terimizle bu gayrete destek vermek istiyoruz.”, diyenlerin horlandığı gün gördük biz ihaneti.

Ereğli’nin öz insanlarına göz kenarıyla bakılırken, siyasî ikballeri peşinde koşan ve bu kulübü basamak olarak gören insanları payelendirenlerin sayesinde gördük.

Yerel seçim olur; başkanın ilk işi hemen Kent Konseyi ve kulübü kongreye taşımak olur. Neden? Bir gün sordunuz mu bu soruyu kendinize? Her yerel seçimden sonra bu kulüp yönetiminde siyasetle bağı olanların ne işi var, diye sordunuz mu?

Hayır!

Ama ben asıl ihaneti, Ömer Faruk Varlık gibi ömrünü bu şehrin sporuna adamış insanları, ciğeri beş para etmeyen birileri yüzünden değersizleştirdiğimiz gün gördüm. Bugünkü ihanet avcıları(!) neden göremediler sizce?

Ben ihaneti, İsmail Yalçın’a vefasızlık edildiği gün gördüm mesela. Bizim insanları sevip sevmememizin ne önemi var ki?

Ben ihaneti, bu takımın kahrını çekerken bir adım yanında olduğum Halil Bozkuş’a vefasızlık edilirken gördüm. Ama birileri o Halil Bozkuş’u, bir gün olsun “para para para”, diye ağlarken görmüş müdür?

Bakın ben ihaneti, Kaan Kocaman gibi, bu kulüpten zerre menfaati olmayan bir gazetecinin, halka bir şeyler verme umuduyla yaptığı spor programlarında, sadece eleştirilerde bulunduğu için küfür yerken gördüm.

Yahu ben ihaneti Akın Katı’nın, konuşurken titreyen sesinde gördüm. Gözümüzün önünde adama çatır çatır ihanet edilirken gördüm birçok şeyi.

Ben ihaneti, yolun başında; “Bu takımı ligde tut” dendiği halde; “Bunu istemezük!”, denilen Gökmen Başoğlu’nun alnının terini beğenmeyenlerin suratlarında gördüm. İhanetin ağababasını Ali Ünlü’nün emekleri üzerinden şahsî prim yapanların, ama nedense onu asla beğenmeyenlerin ikiyüzlülüklerinde gördüm.

Ben ihaneti; yüzlercemizin bir gün olsun formasını giydiği, gözbebeğimiz kulübümüzün bir yöneticisi, bir gazeteciye saldırmak istediği gün gördüm.

Siz ne gördünüz lan? Ne gördünüz?

Kimi, kime karşı savunuyorsunuz bugün?

İşlerine geldiği zaman millete şapır şupur öpücüklerle plaket dağıtan, işlerine gelmediğinde; “Kurtar bizi Saffet ağabey”, diyen…

Ne zaman canları sıkılsa; “Erdemir bize para versin.”, diyerek bugün bahsettikleri dilenciliğin dik alasını yapan insanlar mı ihanete uğramış bugün?

Kim kime ihanet etmiş?

Biz Ereğli olarak Zonguldakspor’un çektiklerinin kaçta kaçını çektik de ne ihanetinden bahsediyoruz?

***

Babalar!

Gökmen’i arayın Gökmen’i.

Utanmayın; bilgi istemekle kişilik bozulmaz.

Doğruları öğrenin.

Ali’yi alın karşınıza; sorun, cevaplasın.

Bu kadar basit bazı şeyler.

İşkembe-i kübradan sallamayın.

Bizim; her şeyden önce, cebindeki okul harçlığının kuruşuna bile dokunmadan Bozok maçına gelmek için derslerini asan çocukların duygularına ihanet etmişliğimiz var. O çocukların harçlıkları üzerinden aksiyon yapıp “yöneticilik” ya da “mazlum edebiyatı” rolüne bürünenlere değil.