Bazı insanlar ölür, unutulur… Bazı insanlar ölür, tarih olur… Ama bazı insanlar vardır ki, bir milletin kalbinde sonsuza dek yaşamaya devam eder. İşte Mustafa Kemal Atatürk, o insanlardan biridir.

Bugün 10 Kasım…

Takvimler yine aynı günü gösteriyor.

Saatler yine 09.05'e doğru ilerliyor.

Ve biz, yine aynı tarifsiz hüznün içinde, boğazımızda düğümlenen o koca özlemle bekliyoruz.

Sirenler çalacak…

Arabalar duracak, insanlar susacak, hayat birkaç dakikalığına sessizliğe bürünecek.

Ama aslında susan yalnızca sokaklar olmayacak.

Bir milletin yüreği, 88 yıl önceki o acıyı yeniden hissedecek.

Çünkü bugün, yalnızca büyük bir devlet adamının ölüm yıl dönümü değil.

Bugün, bir milletin karanlıktan aydınlığa uzanan yolculuğuna önderlik eden bir insanın yokluğunu en derinden hissettiği gün.

Bugün, bir çocuğun gözlerindeki umudun, bir kadının kazandığı özgürlüğün, bir öğretmenin sınıfındaki ışığın, bir çiftçinin toprağındaki emeğin ardındaki büyük mücadeleyi hatırlama günü.

Bugün, Mustafa Kemal'i özleme günü…

SEN GİTTİN AMA BİZ HÂLÂ SENİN AÇTIĞIN YOLDA YÜRÜYORUZ!

Düşünüyorum da…

Bir insan, hiç tanımadığı milyonlarca insanın hayatına nasıl dokunabilir?

Bir insan, kendisinden onlarca yıl sonra doğacak çocukların geleceğini nasıl değiştirebilir?

Bir insan, aradan geçen 88 yıla rağmen nasıl bu kadar özlenebilir?

Cevabı aslında çok basit.

Çünkü sen, yalnızca yaşadığın dönemin değil, henüz doğmamış nesillerin de kaderini değiştirdin Atam.

Sen, umudun tükendiği yerde umut oldun.

Yoksulluğun ortasında bağımsızlığı, çaresizliğin karşısında mücadeleyi, karanlığın karşısında bilimi ve aklı savundun.

Bir milletin başını eğmesine razı olmadın.

O millete, yeniden dimdik ayakta durmayı öğrettin.

Ve en önemlisi…

Bize yalnızca bir vatan bırakmadın. O vatanın üzerinde başımız dik, alnımız açık, özgür insanlar olarak yaşama onurunu bıraktın.

KEŞKE BİR KEZ DAHA GÖREBİLSEYDİN BU TOPRAKLARI…

Keşke…

Keşke bugün aramızda olabilseydin.

Bir sabah Karadeniz'in kıyısında yürüyebilseydin mesela…

Zonguldak'ın kömür karası elleriyle ekmeğini kazanan madencilerini görebilseydin.

Karadeniz Ereğli'nin sokaklarında koşuşturan çocukların sesini duyabilseydin.

Bir okulun kapısından içeri girip, gözleri ışıl ışıl parlayan öğrencilerinle karşılaşabilseydin.

Sana sarılmak isteyen çocukları, gözleri dolarak seni anlatan öğretmenleri, fotoğrafının önünde saygıyla duran insanları görebilseydin…

Belki o zaman anlardın, sana duyulan sevginin ne kadar büyük olduğunu.

Belki o zaman görürdün, bir insanın bedenen aramızdan ayrılsa bile bir milletin vicdanında nasıl yaşamaya devam ettiğini.

Ama bir şeyi de saklamazdık senden Atam…

Sana anlatacak dertlerimiz de olurdu.

Hâlâ adalet arayanlarımızı, geçim sıkıntısı çekenlerimizi, geleceğinden endişe eden gençlerimizi anlatırdık.

Bazen birbirimizi anlamakta zorlandığımızı, bazen bize emanet ettiğin değerlerin kıymetini yeterince bilemediğimizi de söylerdik.

Çünkü seni gerçekten sevmek, yalnızca güzel sözler söylemek değildir.

Seni sevmek, bu ülkenin eksiklerini görüp onları düzeltmek için mücadele etmektir.

BİZ SENİ HİÇ GÖRMEDEN SEVDİK ATAM…

Ne garip değil mi?

Çoğumuz senin sesini yalnızca eski kayıtlardan duyduk.

Yüzünü siyah beyaz fotoğraflardan tanıdık.

Yürüyüşünü eski görüntülerden izledik.

Ama seni, sanki yıllardır tanıdığımız bir aile büyüğümüz gibi sevdik.

Bir dedenin torununa anlattığı hatırada…

Bir öğretmenin tahtaya yazdığı ilk cümlede…

Bir çocuğun elinde gururla dalgalandırdığı Türk bayrağında…

Hep sen vardın.

Ve biliyor musun Atam?

Bugün yine küçücük çocuklar, ellerinde çiçeklerle senin fotoğrafının önünde duracak.

Belki bazıları ölümün ne demek olduğunu bile tam olarak bilmeyecek.

Ama gözlerindeki o masum sevgi, bize çok büyük bir gerçeği hatırlatacak:

Senin en büyük mirasın, seni hiç görmemiş çocukların bile kalbinde yaşayabilmendir.

BİZİM İÇİN 10 KASIM, SADECE BİR YAS GÜNÜ DEĞİL!

Elbette üzülüyoruz.

Elbette özlüyoruz.

Elbette her 10 Kasım'da içimizden bir şeyler kopuyor.

Ama biliyoruz ki sen, bizden yalnızca ardından ağlamamızı istemezdin.

Çalışmamızı isterdin.

Okumamızı, araştırmamızı, üretmemizi isterdin.

Kadınların özgürce yaşadığı, çocukların geleceğe güvenle baktığı, gençlerin hayallerinden vazgeçmediği bir Türkiye isterdin.

Bilimin yol gösterdiği, adaletin herkese eşit uygulandığı, insanların düşüncelerinden dolayı birbirine düşman olmadığı bir ülke isterdin.

İşte bu yüzden 10 Kasım, bizim için yalnızca geçmişe dönüp ağlama günü olmamalı.

Aynı zamanda kendimize şu soruyu sorduğumuz gün olmalı:

Biz, Mustafa Kemal Atatürk'ün bize duyduğu güvenin hakkını verebiliyor muyuz?

Çünkü Atatürk'ü anmak kolaydır.

Onun fotoğrafını asmak, sözlerini paylaşmak, önünde saygıyla eğilmek kolaydır.

Asıl mesele, onun gösterdiği çağdaş uygarlık yolunda yürüyebilmektir.

Asıl mesele, Cumhuriyet'e yalnızca sözlerle değil, davranışlarımızla sahip çıkabilmektir.

SAAT 09.05… SENİ YİNE ÇOK ÖZLEDİK ATAM!

Ve şimdi…

Saatler 09.05'i gösteriyor.

Bir siren sesi yükseliyor uzaklardan.

Bir işçi elindeki işi bırakıyor.

Bir öğrenci başını öne eğiyor.

Bir anne çocuğunun elini tutuyor.

Bir yaşlının gözleri doluyor.

Milyonlarca insan, aynı anda aynı özlemin içinde buluşuyor.

Sanki bütün Türkiye tek bir yürek oluyor.

O an ne makamın önemi kalıyor ne unvanın…

Ne zenginliğin ne yoksulluğun…

Herkes aynı sessizlikte buluşuyor.

Ve o sessizliğin içinde aslında tek bir cümle yankılanıyor:

Seni unutmadık Atam…

Aradan 88 yıl geçti.

Dünya değişti.

Şehirler değişti.

Nesiller değişti.

Ama bu milletin sana duyduğu minnet ve sevgi değişmedi.

Sen, 10 Kasım 1938'de Dolmabahçe Sarayı'nda hayata gözlerini yumdun.

Fakat bir milletin kalbinde açtığın gözler hiç kapanmadı.

Çünkü senin bıraktığın ışık, yalnızca geçmişimizi değil, geleceğimizi de aydınlatmaya devam ediyor.

Ve biz biliyoruz ki…

Bir gün hepimiz bu dünyadan göçüp gideceğiz.

Bizden sonra başka nesiller gelecek.

Başka çocuklar doğacak.

Başka öğretmenler, başka sınıflarda Cumhuriyet'i anlatacak.

Ama 10 Kasım sabahları saat 09.05 olduğunda, yine hayat duracak.

Yine gözler dolacak.

Yine milyonlarca insan, aynı büyük insana saygıyla başını eğecek.

Çünkü bazı vedaların sonu yoktur.

Bazı özlemler hiç bitmez.

Ve bazı insanlar, bir millet var oldukça yaşamaya devam eder.

Rahat uyu Atam…

Sana olan özlemimiz ilk günkü kadar derin, sana duyduğumuz minnet sonsuz.

Ölümünün 88. yılında, Cumhuriyetimizin kurucusu Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ü saygıyla, minnetle, sevgiyle ve hiç dinmeyen bir özlemle anıyoruz.

Saat 09.05'te duran zaman değil Atam… Sensizliğin ağırlığı altında bir kez daha sessizleşen yüreklerimizdir.

10 Kasım 2026