Bu ülkede adalet bazen terazide değil, takvimde aranıyor. “Bu hafta çıkar mı?”, “15 gün doldu mu?”, “Anayasa Mahkemesi’ne gider mi?” diye bekliyoruz. Çünkü konu emekliyse, haklar zamana yayılıyor, umutlar ise törpüleniyor.

2023’te memura verilen 8.077 TL seyyanen zam, aynı devlete yıllarca hizmet etmiş memur emeklisine verilmedi. Aynı maaş sisteminden gel, aynı kamu görevini yap, aynı vergiyi öde… Ama emekli olunca denklemden çıkarıl.
Bu, teknik bir hata değil; bilinçli bir tercih.

Emekli Hâkim Seyfi Çilesiz’in açtığı dava, aslında hepimize sorulan bir sorunun cevabını arıyor:
Devlet, işine yaradığı sürece mi eşitlikten söz ediyor?

Anayasa açık.
Eşitlik açık.
Sosyal devlet ilkesi açık.
Ama uygulama kapalı.

Avukat Ali Erdem Gündoğan’ın anlattıkları (https://www.zonguldakpost.com/mahkeme-karari-bu-hafta-aciklanabilir-18346-haber/) meselenin ne kadar vahim olduğunu gözler önüne seriyor. Bugün bir memur emeklisinin faiz hariç 415 bin TL alacağı birikmiş durumda. Bu para nerede? Kimde? Neden ödenmiyor?

Üstelik ortada “emsal” diye geçiştirilecek bir durum da yok. Anayasa Mahkemesi, geçmişte benzer ayrımcı düzenlemeleri iptal etti. Yani hukuk konuşmuş, karar vermiş, yol göstermiş. Ama belli ki duymak istemeyen kulaklar var.

Şimdi gözler Ankara 9. İdare Mahkemesi’nde. Dosya Anayasa Mahkemesi’ne gider mi, gitmez mi?
Ama asıl soru şu:
Bir ülkede emekliler, haklarını almak için neden AİHM kapılarına kadar sürükleniyor?

Sosyal devlet, seçim meydanlarında alkışlanır; icraatta ise unutulur hale gelmiş durumda. Emekliye gelince “bütçe”, “denge”, “tasarruf” deniyor. Başka kalemlerde bu kelimeler pek akla gelmiyor nedense.

Bu dava sadece seyyanen zam davası değil.
Bu dava, “emekli bu ülkede ne kadar değerli?” davasıdır.

Eğer bu hukuksuzluk iptal edilmezse, verilecek mesaj nettir:
Çalışırken makbulsün, emekli olunca yoksun.

Ama şunu herkes bilmeli:
Emekliler artık susmuyor.
Hukuk bitti, derlerse de vicdan konuşuyor.