Zonguldak ve özellikle de Karadeniz Ereğli solunun son yıllarda yaptığı tek şey sodanın içine süt koymaya kalkışmaktır.

Siyasetle ve yaşadıkları şehrin sosyoekonomik ve politik vasıflarıyla yakından uzaktan alakası olmayan birtakım yapay zeka(!) ürünü aktör ve aktrisler, kendilerine biçilen rolleri bile beceremeyip repliklerini hafızalarında tutamayan figüranlar olarak bir süre görünür kaldılar. Zamanla da çoğu kaybolup gittiler.

Bizim memleketin solunda siyaset yapmak, sadece yolun karşısına geçebilmek gibi… küçücük hedefler peşinde koşup sadece sandalye ve unvan sahibi olmak.

Bu tiplerin sahip oldukları tek haz “Schadenfreude”. Yani başkalarının şansızlıklarından mutlu olmak. İktidar hata yaparsa -çoğu zaman hata yapmasına da gerek yok- ya da iktidarın düşündükleri bu solcuların(!) işine gelmezse vücutlarındaki bazı hormonlar dalgalanma gösteriyor.

Bu solcular üçe ayrılıyor:

Lanugo,

Vellus,

Terminal.

Özetle bu basit hazcı solcular, toplumumuz içinde sadece istenmeyen ve epile edilmesi gereken “kıllar”.

Bu istenmeyen kıllar, sol örgütlerin gözeneklerinden temizlenmeyince olan safiyane duygularla her seçim sandığından mucize bekleyen taban dediğimiz halkın lakrimal kanal ve bezlerine oluyor. Sürekli ağlıyoruz.

Bu kılların(!) -hayatlarında hiç değilse bir defa- toplumlarını düşünerek ve kovulmayı beklemeden; “ev gibisi yok!”, deyip topuklarını üç kez şaklatmaları gerekiyor. Bunlar siyasetten ayrılmadan, R’nin karbon ve hidrojenden oluşan bir alkil grubuna ve R-OH kimyasal formülünün organik bileşikler sınıfına muhtaç yaşayan insanların “alkolik” olmalarına karşı bir çözüm bulunamaz. Tabanın beynini yıkayan bu oyuncak siyasetçi takımı, kendi tabanını uyuta uyuta ayyaş bir sarhoş haline getirmiştir.

Herkes emin olmalıdır ki, iktidarın yerel temsilcilerinin bu bölgede yarattıkları şey sadece dış deriyi etkileyen bir yanık ise, muhalefet solun derimizin alt derisine nüfus eden zararları üçüncü derece yanıktır.

İktidarın bölge temsilcilerinde D2 vitamini eksikliği -pardon, raşitizm- varken yerel ve bölgesel muhalefet muhalefet iskorbüttür. Umudumuz, siyasete yeni katılan isimlerin C vitamini takviyesi yapmasıdır.

Ancak… 11. yüzyıl Fransa’sının duvarlarla çevrili kasabalarının, köylüler ve soylular arasındaki zanaatkâr sakinlerini tarif eden “burjuvalar” sözcüğü burada da karşımıza çıkıyor. “Kemalist” ve “Atatürkçü” sıfatlarının arkasına saklanmayı solculuk veya sosyal demokratlık sananlar, yönetmeye talip oldukları halka ve tabana “burjuva” gibi tepeden bakıyorlar.

Sol taban -ve dahi gerçek Atatürkçü ve Kemalistler- kendi içlerinden türeyen bu burjuvazi(!) güruhu toplum vicdanında yargılamayı istiyorlar. “Habeas Corpus” diye avazları çıktığı kadar bağırıyorlar. “Çıkın mahkemeye ve vücudunuzu gösterin!”, diye haykırıyorlar.

Yargılanmak istenenler, hakim karşısına çıkıp da keşke; “kendini değilleme eğilimine” ihtiyacımız var, diyebilseler. Keşke kendilerinde eksik olan en önemli öğenin “diyelektik” olduğunu itiraf edebilseler.

Evet; onların hepsi, daha dün, hiç değilse Atatürkçü’ydüler. Bugün “Özgürcüler” ve “Kemalciler” diye bölündüler. Bunların babaları da “Ecevitçiler” ve “İnönücüler” diye bölünmemişler miydiler?

Ama…

Ama bunlar, kendilerine paye verip görev tevdi eden vatandaşta pons, arcuate fasciculus, Wernicke Alanı ve Rolando Yarığı olmadığına inanıyorlar… hala ve inatla. Onlar birer dahi ama bizde beyin bile yok.

Birileri de var ki… Seçim yakın, diyerek; “Sol yelpazenin eskileriyle yenilerini merkezi bir törende bir araya getirip “calumet” tüttürmeyi öneriyor. Kendi ekip arkadaşlarına “hırsız” dedirten bir iyi aile çocuğuyla “hırsız” diye etiketleneni yan yana getirsen, ortamda çay bile içemezsin.

“Salih bir kul ol”, diyor Kur’an. Başka bir semavi kitap “Salih gibi… olma…” demiş midir?

Bunlara “calumet” ne gerek? Bunlar “Bacchalania” yasaklılarıdır ve M.Ö. 186’da otalarının kaldığı noktada, o zevk düşkünlüğü çukurunda kalmaya devam etmelidirler.

Birbirinden kopan iki sol partinin baştakilerine gelince…

Onlar, Silvia olarak gördükleri bu güzel ülkeyi sevip ona aşık olan Proteus ve Valentine oldukları iddiasındalar. Ama ilk seçimlerde acıyla öğreneceğiz ki seçmen bu iki Veronalı aşığa(!) “iki centilmen” gözüyle bakmayacak.

Peki neden? Seçmende blefarit, ektropiyon, ambliyopi, ve heterofori sorunu mu var? Hayır! Asla! Ortada net görememe sorunu varsa o da milletin gerçek halini göremeyenlerin gözlerinde.

Bize, bu millete bir Harry Houdini lazım değil. Bize bir halk adamı lazım. Cenazede pişen etlerin düğün sofrasını donattığı bir Zonguldak olmak istemiyoruz artık. Cenazemiz varsa bu insanların gözlerinin içine baka baka hiç kimse Gertrude ve Claudius’un düğünündeymişiz gibi pembe tablolar göstermesin gayrı. Bizim bölgemizde Ham Papaver Somniferum yetişmiyor; ama her tarafımız analjezik kokuyor. Hala morfinliyorlar bizi.

Ameliyat masasında baygın bir hasta gibiyiz vesselâm.

Altan Akçakese