Hayat o kadar hızlı gidiyor ki.. O kadar hızlı geçiyor ki hayat.. “Ya bi duurr” bile demek mümkün değil. Sonsuzluğa doğru evrilen bu gidişe madem “duurr” diyemiyoruz, o halde bazı şeyleri kabullenmek lazım; çünkü yaşadığımız ve yaşayacağımız hayatın sahibi “biz-iz”. Bizim elimizde olmayan nedenlere rağmen: Son-uç bize mâl edilecek.. Suçu bize yıkılacak. O HALDE:

Sahiplen;

Hatalarını, günahlarını, sevaplarını, başarılarını, yenilgilerini…

“Seni sen yapan bütün değerlerini” sahiplen…

Korkma!

Hepsi senin birer parçan.

Hepsi..

HAYAT okulundaki senin “SEN olmanı sağlayan dersler”.

Üzülme!

“Çektiğin hiçbir acı nedensiz değil.”

“Sen onlar sayesinde SEN oldun.”

“Sen kendin için dünyadaki en önemli insansın.”

Öyle olmalısın.

Yoksa yaşadığın hayat senin hayatın olmaz.

İşte bu yüzden, bu hayatı "Yaşadım" diyebilmen için başkalarının dediğini değil, her zaman kendin için doğru olanı ve kalbinden geçeni yap.

Yoksa verdiğin hiçbir karar ve sonrasında yaşadığın hiçbir şey seni tatmin etmez!

Savaş, yenil, kaybet... Hayatta kaybetmeyi de kazanmayı da tat. Risk almadan hiçbir şey başaramayacağını öğren. En büyük risk hayattır.

Ve üzülme kaybettiklerine... Her bitiş yeni bir başlangıçtır...

Suçlama!

Ne kendini, ne de çevrendekileri.

Çocukken içinde yetiştirildiğin ortamın kötü olması senin suçun değil.

Çocukluğunda ÖZüne kıymet verilmemişse, bu kıymeti büyüdükçe kendi ruhunda ara.

 İçinde, derinlerden gelen bir sevgiye ihtiyaç var. Duy onu! 

Yüzleş!

Kendinle ve içindekilerle.

“İçindeki cehennemin sorumlusu sen değilsin.”

“Korkularının tek nedeni, seni kör kuyularda merdivensiz bırakmaları.”

“Seni sen düşürmedin ama seni SEN kaldıracaksın.” 

Umutsuzlanma!

Her doğan gün yeni bir umutla başlıyor.

Güneş her akşam batsa da, her sabah bize yeniden göz kırpıyor.

Nerede-n düştüysen, oradan tekrar diril.

Küllerinden doğ.

Yürümek için kendine yeni bir yol bul.

Bir pencere aç hayata; belki ufacık ama YENİ bir pencere.

 Unutma, “bir çiçekle bahar olmaz ama her bahar bir çiçekle başlar..”

Hayat deryası akıyor...

Kendini akışa bırak...

“Nefes aldığın müddetçe her zaman ümit vardır... “

Vazgeçme!

Hayat ne kadar üzerine gelse de, umutla kurduğun duvarlar üzerine yıkılsa da..

 "Ben bunları hak etmiyorum!" dediğin haksızlıklar suratına bir tokat gibi vursa da...

Vazgeçme...

“KAYBEDENLER, VAZGEÇENLERDİR.”

Utanma!

Ne yırtık elbisenden ne de hiçbir hayalini gerçekleştiremedin diye kendinden.

Bırak hayallerinin önüne taş koyan ciğeri beş para etmezler utansın.

Seni yok ettiler, sen de fırsatını bulunca onları yok et!

Ve;

Korkma! Devrik cümleler kur, alakasız şeyler araya sok.

Korkma!

Hatalar yapmaktan, hata yaptığında insanların sana ne gözle bakacağından.

Korkma!

Yaşa! Sakın korkma!

Çivi çakmadık bu dünyaya...

Bugün varız yarın meçhul.

Kendini sev ve anı yaşa!

Kaybetmekten korkma.

Hayat zaten kaybedişlerden ibaret.

Gönlünce yaşa.

Yaptıklarından pişman olma, hatalarından ders al ve yaşamaya devam et.

Ölüm birgün kapına geldiğinde, "YAŞADIM BEEE!" diyebil...

“Ve ÖYLE BİR YAŞA Kİ, hayat bile seni kıskansın! “

Gönlünüzce yaşadığınız ve yaşamın tadını aldığınız bir hayat diliyorum..

"İnsanların çoğu sevmekten korkuyor, kaybetmekten korktuğu için.”

“Düşünmekten korkuyor, sorumluluk getireceği için.”

“Konuşmaktan korkuyor, eleştirilmekten korktuğu için.”

“Yaşlanmaktan korkuyor, gençliğin kıymetini bilmediği için.”

“Unutulmaktan korkuyor, dünyaya iyi bir şey vermediği için.”

 Ve ölmekten korkuyor, aslında yaşamayı bilmediği için."

Bu sözlerin ilk sahibi William Shakespeare de selam olsun..

Siz(ler)e de…