Sevgili Dost!

Şu “dünya” denen hengamede, “ciğeri beş para etmez” “insan”larla karşılaşacaksın.

Bazıları sana “sabrı” öğretecek, bazıları “sevmeyi” “mutluluğu” “huzuru”.. Bazılarına baktıkça varlığı için şükredeceksin. Kimisi “imtihan” için girecek hayatına, kimisi de “armağan”.

Bazılarının yüzüne baktıkça “cennette”ymiş gibi hissedeceksin. Özleyeceksin; nefesini, ruhunu, sesini, kokusunu... Seni sevişini... Özleyeceksin… Bazılarının da varlığı bile rahatsız edecek seni...

Sonra güvendiğin dağlara, birer birer karlar yağdığını göreceksin. İhanetin en ağır darbeleri ile baş başa kalacaksın.   Gözünü kırpmadan intikam alevi ile yanıp tutuşacaksın.

“Bu dünyaya ait değilmiş” gibi hissedeceksin. Adına “dünya” denilen bu “tımarhaneye” hapsolduğunu düşüneceksin.

Sanki bütün dünyanın suçu sana yüklenmiş gibi hissedeceksin... Yeryüzünün bütün günahı seninmiş gibi...

Ölümün senin için kurtuluş olacağını düşünecek kadar çaresiz hissedeceksin.

Ama “size mi yenileceğim lann” deyip “dirileceksin”..

Mezarlıkların sandığın kadar soğuk olmadığını yaşayarak öğreneceksin.

Ama “madem ki Allah bizi bu dünya-ya yarattı” “o halde bu dünyada görecek işlerimiz var-mış” deyip, “inadına yaşayacağım” diyeceksin…

Seni anlamayacaklar, üşüyeceksin.

Asıl cehennemin, “seni anlamayan insanların içinde kalmak olduğunu” göreceksin. Ama “beni anlamayanlara, beni anlatacağım laannn” diyeceksin…

Göğsündeki o sancıyı kimseye anlatamamanın acısına ağlayacaksın.

Ama yaşadığın acıya sancıya dayanacaksın…

Hayallerinin önüne çıkan engelleyici duvarların bir bir üzerine yıkıldığını göreceksin. Geleceğinin kasvetli endişesine kapılıp gecelerini harap edeceksin.

Ama “bu kasvetli gecenin güzel bir sabahı vardır” diyeceksin.. “Yeni bir gün-de yeni bir güneş doğar” diyeceksin..

“Bugün de yenilmedim ulan” diyeceksin..

Bu dünyanın anlamını çözmeye çalışacaksın, çalışacaksın, ..  bulamayacaksın.

Varlığını sorgulayacaksın.

Tam “bulduuum” sanacaksın ama oradan “sınanacaksın”.

“İnsanlığı” sorgulayacak ve de suçlayacaksın.

Bir şeyler yapmak gelecek içinden.

Sonra insanlara bakacaksın, kimseyi bulamayacaksın.

Ama “çaresiz-seniz” “çare” “siz-siniz” sesini duyacaksınız..

Düşe kalka katettiğin yolda dizlerin kanayacak ve ne yazık ki kimse sana merhem ol-a-mayacak. Kimseden derman bul-a-mayacaksın. Kimden yardım dilesen, elin boş döneceksin. Tek başına saracaksın yaralarını, kimsenin ruhu bile duymayacak.

Sonra bu dünyada TEK olduğunu göreceksin. Kimseden fayda olmadığını anlayacaksın. Yalnızlığına sarılacaksın. Dizlerine ve yalnızlığına sarılıp saatlerce ağlayacaksın.

Ama “her yokuşun bir düzü vardır” hayaline gark olacaksın..

Birçok şey üst üste gelecek. “Kaybettim” diyeceksin.

Tüm bunlara katlandığında “ne kadar güçlü olduğunun farkına varacaksın”.

“Şerefsizlere ve şerefsizliklerinize rağmen” “yıkılmadım laan” diyeceksinn…

Sonra her şeyin aslında bir “yanılsamadan ibaret olduğunu” öğreneceksin.

Ve....  Göreceksin ki “yaşam da ölüm de kardeşmiş beee” diyeceksin..

Her şerefsizliğe rağmen “göğsündeki umut dolu çiçekleri” yeşertip yaşatacaksın..

Artık bütün baharlar canını yakacak mış gibi olacak ama “iyi ki varsın iyi ki geldin be bahar-ım” diyeceksin..

“Dünya, o sandığım yer değilmiş” diyeceksin…

GÖRECEKSİNN…