Zonguldak’ta bazı projeler vardır; adı sık geçer, umut çoktur ama sonuç bir türlü gelmez. Lavuar Alanı da işte tam olarak bu projelerden biri… Yıllardır konuşulan, her dönemde yeniden gündeme gelen ama bir türlü tamamlanamayan bir hikâye.

CHP Zonguldak İl Başkanı Devrim Dural haksız mı sözlerinde?

Beraber bakalım...

***

Takvimler 28 Mart 2024’ü gösterdiğinde, dönemin Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanı Mehmet Özhaseki Zonguldak’a gelmiş ve Lavuar Alanı projesi için 500 milyon liradan fazla kaynağın aktarıldığını açıklamıştı. Rakam büyük, beklenti yüksekti. Ancak aradan geçen sürede ne olduysa oldu; projeyi üstlenen firma tasını tarağını toplayıp şehri terk etti. Lavuar yine yarım kaldı, Zonguldak yine beklemeye alındı.

Bugün gelinen noktada ise Lavuar Alanı projesinin 26 Şubat 2026 tarihinde yeniden ihaleye çıkacağı bilgisi, iktidar partisi tarafından kamuoyuna “müjde” olarak sunuluyor. İşte tam da burada insanın aklına şu soru geliyor:
500 milyon lira aktarıldıysa bu proje neden tamamlanmadı?

Bu sorunun cevabı bugüne kadar Zonguldak halkına açık ve şeffaf bir şekilde verilmiş değil. Kaynak nereye gitti, neden sonuç alınamadı, firma neden çekildi? Bunların hiçbiri net değil. Ama ortada net olan bir şey var: Lavuar Alanı hâlâ bitmedi ve AK Parti iktidarının Zonguldak’a bakış açısının özeti haline gelmiş durumda. Sürekli vaat edilen, sürekli ertelenen ve her defasında yeni bir evreye taşınan bir masal gibi… Ancak bu masalın kahramanı ne yazık ki Zonguldak halkı değil.

Halkın bu tabloya kestiği fatura ise sandıkta kesildi. Zonguldak Belediyesi’nin 10 bin oy farkıyla kaybedilmesi, bu birikmiş memnuniyetsizliğin açık bir göstergesi oldu.

Bugün beklenti çok net:
Lavuar Alanı projesi bir an önce tamamlanmalı ve Zonguldak halkının hizmetine sunulmalı. Eğer bunu yapmayı yine başaramazsanız, bu şehirde iktidar değiştiğinde ilk işlerden biri bu projeyi bitirmek olacaktır.

Zonguldak artık “müjde” değil, sonuç görmek istiyor.

***

Zonguldak’ta bazı projeler vardır ki, artık “yatırım” olmaktan çıkar, siyasi bir utanç belgesine dönüşür. Lavuar Alanı da tam olarak budur. Yıllardır anlatılan, her fırsatta vitrine konan ama bir türlü hayata geçirilemeyen koca bir hayal… Daha doğrusu, koca bir kandırmaca.

2024’te dönemin bakanı çıktı, kürsüden yüksek sesle konuştu:
“Lavuar Alanı için 500 milyon liradan fazla kaynak aktarıldı.”
Güzel. Rakam büyük, söz iddialıydı. Peki sonuç?
Firma çekip gitti, şantiye sustu, Lavuar yine kaderine terk edildi. Şimdi soralım:
Bu para nereye gitti?
Bu proje neden hâlâ yerinde sayıyor?

Aradan zaman geçti. Şimdi aynı proje yeniden ihaleye çıkıyor ve bu durum utanılmadan “müjde” diye sunuluyor. Müjde dedikleri şey şu: Daha önce bitirilemeyen iş, yeniden başa sarılıyor. Bu mudur müjde? Zonguldak halkı ile alay etmek değilse nedir?

24 yıllık AK Parti iktidarında Zonguldak’ın karnesi ortada.
Nüfus düşüyor.
Gençler kaçıyor.
İşsizlik Türkiye ortalamasının fersah fersah üzerinde.
TTK 16 bin işçiden 8 binin altına düşmüş.
Ve bütün bu tablonun tam ortasında Lavuar Alanı, bitmeyen bir enkaz gibi duruyor.

Lavuar artık bir proje değil; Zonguldak’ın nasıl görmezden gelindiğinin somut kanıtıdır.
Her gelen anlatıyor, her giden geride yarım bir hikâye bırakıyor. Kimse çıkıp açık açık konuşmuyor. Kimse “Evet, beceremedik” demiyor. Herkes suçu zamana, firmaya, prosedüre atıyor. Ama hesap veren yok.

Oysa Zonguldak halkı saf değil. Bu şehrin insanı neyin söz, neyin icraat olduğunu çok iyi biliyor. Sandıkta verilen mesaj da bunun göstergesi. Belediye kaybedildi ama ders alındı mı? Hayır. Aynı masal, aynı senaryo, aynı vaatler…

Buradan açıkça söylüyorum:
Lavuar Alanı artık siyasi bir sabır testi değil, bir namus meselesidir.
Ya bu proje adam gibi bitirilir ve halka teslim edilir ya da Zonguldak bu dosyayı iktidarın önüne her fırsatta koymaya devam eder.

Bu şehir “müjde” istemiyor.
Bu şehir hesap istiyor.