Safiye Karaarslan…
Bir iş insanı.
Aynı zamanda 2024 yerel seçimlerinde Cumhuriyet Halk Partisi’nin Karadeniz Ereğli Belediye Başkan aday adayları arasında gösterilen iş insanı Emrah Karaarslan’ın eşi.

Evet, siyasetle bağı var.
Partinin önceki genel başkanı Kemal Kılıçdaroğlu’nun bu bölgede en güvendiği isimlerden biri olarak anıldı. “Kılıçdaroğlu Gönüllüleri Platformu”nun kurucu kadrosunda yer aldı, Batı Karadeniz bölge sorumluluğunu üstlendi.

Ve o günden bu yana eleştirilerin hedefinde.

Zaman zaman kendisini eleştirenlerden biri de ben oldum. Özellikle kritik Cumhurbaşkanlığı Seçimi öncesi, CHP ortada dururken CHP’yle eşdeğer gibi ortaya atılan bir platformun varlığı beni de rahatsız etti.

Ama bir noktayı netleştirelim:
Safiye Hanım’ın siyasi hedefleri, partideki konumu ya da gelecekte ne yapacağı beni ilgilendirmiyor. Beni ilgilendiren şey şu:
Yıllardır, özellikle de 2022’den bu yana; muhtaç ailelere, eğitim hayatını sürdürmeye çalışan çocuklara ve gençlere yönelik yaptığı somut yardımlar.

Bot-mont desteği…
Gıda kolileri…
Köy köy dolaşıp, kapı kapı dağıtılan yardımlar…

Üstelik öyle göstermelik değil.
Kendi evinde hangi gıda malzemeleri kullanılıyorsa, aynı ürünleri koydurduğu kolileri bizzat kendisi dağıtıyor.

Buna bile laf edenler oldu.

İyilikten rahatsız olan bir zihniyetle karşı karşıyayız.

Bazı muhtarların, bu yardımların ihtiyaç sahiplerine ulaştırılması sürecinde “Acaba destek verdiğimiz duyulursa sorun olur mu?” diye tedirginlik yaşadığını duyuyoruz. Korkuları ne olabilir?
Saffet Bozkurt kızar mı?

Neden kızsın?

Saffet Bozkurt bilmiyor mu bu çalışmaların altında bir siyasî hesap olmadığını?
Hatta açık konuşalım; imkânı olsa Bozkurt dahi Safiye Karaarslan’ı Adalet ve Kalkınma Partisi’ne kazandırmak ister. Çünkü kırsalda bu kadar özveriyle çalışan, özellikle kadınlara dokunabilen isimlere her partinin ihtiyacı var.

İşin daha ilginç tarafı ne biliyor musunuz?
Safiye Karaarslan muhtaç ailelerin çocuklarına bot ve mont dağıtıyor; ardından benzer kampanyalar başlatılıyor.
O, gıda kolilerini tek tek kendi dağıtıyor; ardından aynı çalışmalar siyasiler tarafından organize ediliyor.

Anlamsız bir yarış var ortada.

Oysa mesele yarış değil.
Mesele örnek almak.

Toplum için yapılan bir iyilik çoğaldıkça değer kazanır. Eğer bir hayır çalışması başka hayır çalışmalarını tetikliyorsa, bundan rahatsız olunmaz; memnuniyet duyulur.

İnsanlar Safiye Karaarslan’ı tam da bu yüzden seviyor.
Onun elinden yardım alan hiçbir ihtiyaç sahibinin “Bu kadının siyasî ikbali ne olacak?” diye sorduğunu sanmıyorum. Ama o insanların çoğunun, kötü gününde yanında olan birini yarın önemli makam ve mevkilerde görmek istemesi de son derece doğal değil mi?

Bizim insanımız, zor gününde el uzatanı unutmaz.

Asıl yapılması gereken; varlıklı insanların bu tür sosyal sorumluluk çalışmalarını küçümsemek değil, örnek almak.
Zenginliğini vitrine koymadan, ihtiyaç sahibini deşifre etmeden yapılan yardımlar kıymetlidir.

Bizim kültürümüzde “sağ elin verdiğini sol el bilmez” denir.
Safiye Karaarslan da bu hassasiyetle hareket ediyor. Yardım yaptığı hiçbir aileyi tek kare fotoğrafla teşhir etmiyor.

Ama kendi emeğini, kendi çabasını anlatan görsellerde de elbette kendisi olacak. Onun yaptığı yardımı anlatan karelerde başkası görünecek değil. Kadına ait videolardan rahatsız olanları bu yüzden anlamakta zorluk çekiyorum.

***

İyilikten rahatsız olanlara kötü bir haberim var:
Bu toplum, yanında olanı unutmuyor.
Ve iyilik, ne kadar eleştirilirse eleştirilsin, eninde sonunda karşılığını buluyor.